Substytuty krwi i roztwory perfuzyjne

Ta kategoria obejmuje płyny podawane dożylnie lub do jamy otrzewnej, które wyrównują objętość krwi, elektrolity i składniki odżywcze. W praktyce to roztwory elektrolitów, glukozy, koloidy takie jak albumina ludzka oraz roztwory do dializy otrzewnowej. Stosuje się je u pacjentów odwodnionych, po zabiegach, w urazach i oparzeniach, w żywieniu pozajelitowym, a także u osób dializowanych. Jeśli jesteś w takiej terapii, leki te działają szybko, bo trafiają bezpośrednio do krwiobiegu. Nie zastępują transfuzji krwi w leczeniu niedokrwistości, ale pomagają utrzymać krążenie i równowagę wodno-elektrolitową, gdy organizm traci płyny lub nie może przyjąć ich doustnie.

Wśród tych leków są proste roztwory z sodem i potasem, mieszaniny wieloelektrolitowe z glukozą oraz koloidy zwiększające objętość krążącą. W żywieniu pozajelitowym używa się też koncentratów dodawanych w małych ilościach do worków z żywieniem, na przykład witamin i pierwiastków śladowych, fosforanów czy dipeptydów. Jako przykłady można wymienić Soluvit N i Vitalipid N Adult, Dipeptiven, a także Glycophos. W dializie otrzewnowej spotkasz roztwory jak Physioneal 40 Clear-Flex o różnych stężeniach glukozy, dobierane przez lekarza do bieżących potrzeb pacjenta i wyników badań.

Czego możesz się spodziewać po takiej terapii: szybkie nawodnienie, poprawa ciśnienia, wyrównanie sodu i potasu, uzupełnienie składników odżywczych. Wymaga to jednak kontroli, bo możliwe są działania niepożądane. Zdarza się przewodnienie i obrzęki, zaburzenia elektrolitowe, wzrost lub spadek ciśnienia, reakcje alergiczne, a przy podaniu przez wkłucie zakażenie lub zakrzep. W leczeniu domowym, na przykład przy dializie otrzewnowej lub żywieniu pozajelitowym, bardzo ważne są higiena, dokładne szkolenie i regularne kontrole masy ciała, ilości oddawanego moczu oraz badań krwi.

To leki na receptę i zwykle stosowane wyłącznie pod nadzorem lekarza lub pielęgniarki. Skontaktuj się pilnie z lekarzem przy duszności, narastających obrzękach, silnym bólu w klatce, małej ilości oddawanego moczu, gorączce, zaczerwienieniu, bólu lub wycieku w okolicy wkłucia. Jeśli masz choroby serca, nerek lub wątroby, przyjmujesz diuretyki albo leki oszczędzające potas, taka terapia wymaga ostrożności i częstych badań. W razie dużej utraty krwi decyzję o przetoczeniu krwi lub zastosowaniu albuminy podejmuje lekarz.